ROZDZIAŁ 3

Po 20 minutach wrócił trzymając coś w ręce.

Odetchnęłam, bo bałam się, że naprawdę się obraził.

- Proszę, to dla ciebie – powiedział podając mi folię aluminiową z zawartością.

- Co to?

- Kebab studencki.

- Nie chcę.

- Dlaczego?

- Bo jakbym chciała to sama bym sobie kupiła.

- Już musisz wziąć. Dwóch nie zjem, a jedzenia się nie wyrzuca.

- No dobra – powiedziałam, bo rzeczywiście byłam głodna. Podał mi kebab, a ja uśmiechnęłam się do niego.

- Masz piękny uśmiech. – powiedział z bananem na twarzy. – powinnaś częściej się śmiać, a życie będzie łatwiejsze.

- Nie dla każdego to takie proste.

- Dlaczego?

- Chyba zwyczajnie nie mam powodu. W szkole jestem dziwadłem. Nie mam żadnej przyjaciółki. Mieszkam sama, bo moi rodzice nie żyją. Dostaje rentę po nich, ale wolałabym, żeby żyli. Mogę zdradzić ci pewną tajemnicę?

- Jasne – odpowiedział z zaciekawieniem.

- Ale nikomu nie powiesz?

- Nikomu nie powiem.

- Gdy przychodzę tu i patrzę na błyskawice uspokajam się. Nie wiem dlaczego, ale myślę, że to oni wysyłają mi znaki, że jeszcze o mnie nie zapomnieli.

Dziękuję Wam bardzo za wszystkie komentarze :*.