ROZDZIAŁ 5

Mija sześć dni od kiedy widziałam Zayna.

Tęsknię za nim.

Co ja mówię? O nie, muszę się ogarnąć. Ja za nikim nie tęsknię. Nikogo nie potrzebuję. Poradzę sobie sama.

 Popatrzyłam przez okno. Nad parkiem wisiały ciemne chmury, a w oddali widać było błyskawice.

Szybko się ubrałam i popędziłam do parku.

Już będąc w bramie parku, zauważyłam Zayna, który zmierzał w moim kierunku.

- Hej – powiedział

- Cześć.

- Czy moje ubranie jest odpowiednie, aby cię odprowadzić? – spytał uśmiechając się zadziornie.

- Myślę, że tak. – odpowiedziałam z uśmiechem.

Zmierzaliśmy w stronę ławki, gdy usłyszeliśmy dość głośmy grzmot.

- Zapowiada się ciekawie – stwierdził mój towarzysz.

W tej chwili piorun pięknie rozświetlił całe niebo.

- Raz…, dwa…, trzy… - powiedział i rozległ się grzmot. Zayn popatrzył na mnie. – Liczymy?

- No dobra.

Bawiliśmy się tak z dziesięć minut, gdy nagle…

Co się wydarzy dalej?

Burza ucichnie, rozpęta się bardziej, czy może gdzieś niedaleko samolot się rozbije?

Tego dowiecie się czytając następny rozdział.