ROZDZIAŁ 6

Bawiliśmy się tak z dziesięć minut, gdy nagle zorientowaliśmy się, że burza szleje tuż nad nami.

Zaczęło strasznie lać.

Zayn chwycił mnie za rękę i pobiegliśmy w stronę przystanku autobusowego, który był przed wejściem do parku.

Podczas drogi i tak nieźle zmokliśmy. Teraz siedząc na przystanku autobusowym dalej obserwowaliśmy burzę licząc w jakiej odległości od nas uderzył piorun. Przez pięć minut burza szalała jeszcze nad nami, potem odchodziła.

Po półgodzinie stwierdziłam:
- Nie ma po co tu siedzieć. Mykam do domu. To pa.

- Hej, hej, tak łatwo się nie wywiniesz. Powiedziałaś, że mogę cię odprowadzić.

- No fakt. To załóż kaptur na głowę. – chłopak wykonał moje polecenie – O…, właśnie tak. Możemy iść.

Przez chwilę szliśmy w ciszy, którą przerwał Zayn:

- Po co to wszystko? – spytał i przechylił głowę w moją stronę.

- Ale co?

- No to: kaptur, ręce w kieszeniach.

- Widzisz tych wszystkich ludzi, którzy tu chodzą?

- Tak.

- Rozpoznajesz ich?

- Z widzenia.

- No widzisz, a oni nas nie rozpoznają.

Chłopak spojrzał na mnie pytająco.

- Przecież mówiłam ci, że jestem dziwna – roześmiałam się, a Zayn mi zawtórował.

I co dalej?

Odezwą się jeszcze w czasie drogi, czy nie?

Co Zayn zrobi, gdy dojdą pod dom Emily, powie tylko „pa”, czy może coś więcej?

Tego dowiecie się czytając kolejny rozdział.

2 komentarze=następny rozdział